چرایی مهاجرت از زیرساخت سنتی به زیرساخت ابری ( Cloud) به زبان اوراکل

اگر سازمان شما همچنان عمدتاً به یک مرکز داده داخلی (On-Premises) متکی است، مهاجرت به رایانش ابری می‌تواند طیف گسترده‌ای از مزایای کسب‌وکاری و قابلیت‌های فنی را در اختیار شما قرار دهد، ضمن آنکه مدل‌های قیمت‌گذاری متنوعی برای تقریباً هر نوع کاربرد و بودجه‌ای وجود دارد.

حتی اگر سازمان با موانع سنتی مهاجرت به ابر، مانند حساسیت بالای داده‌ها یا نیازمندی‌های پردازشی و عملکردی بالا مواجه باشد، می‌توان از میان مدل‌های مختلف بهره‌برداری از رایانش ابری، گزینه‌ای متناسب با نیاز سازمان انتخاب کرد که از نظر ظرفیت، مقیاس‌پذیری، عملکرد، امنیت و هزینه قابل مقایسه با مرکز داده داخلی و حتی در بسیاری موارد، بهتر از آن باشد، بدون آنکه سازمان متحمل هزینه‌های اولیه سنگین برای خرید تجهیزات و همچنین هزینه‌های مستمر نیروی انسانی و نگهداری شود.

 

 

! رایانش ابری چیست؟

رایانش ابری (Cloud Computing) به مجموعه‌ای از منابع پردازشی، داده‌ها و نرم‌افزارهایی گفته می‌شود که روی سرورهای مستقر در مراکز داده‌ای که توسط ارائه‌دهندگان خدمات ابری مدیریت می‌شوند، اجرا شده و از طریق اینترنت در دسترس قرار می‌گیرند.

«مهاجرت به مدل رایانش ابری می‌تواند مزایایی فراتر از حوزه عملیات فناوری اطلاعات ایجاد کند و حتی موجب بازگشت سرمایه در سطح کل سازمان شود.»

استفاده از زیرساخت ابری می‌تواند هزینه سرمایه‌ای اولیه (CAPEX) و همچنین هزینه‌های جاری نیروی انسانی موردنیاز برای تجهیز، بهره‌برداری و نگهداری یک مرکز داده داخلی را کاهش دهد.

همچنین تیم‌های فناوری اطلاعات می‌توانند به‌جای صرف زمان برای فعالیت‌های دستی، تکراری و نگهداری زیرساخت، تمرکز بیشتری بر توسعه محصولات و خدمات جدید، نوآوری و اجرای پروژه‌های راهبردی داشته باشند.

از سوی دیگر، استفاده از بهترین رویه‌های صنعتی که در بسیاری از سرویس‌ها و نرم‌افزارهای ابری تعبیه شده است، می‌تواند به بهبود فرآیندهای کسب‌وکار و افزایش بهره‌وری کارکنان کمک کند.

دسترسی از راه دور به نرم‌افزارها و زیرساخت‌های ابری نیز موجب افزایش انعطاف‌پذیری و بهره‌وری سازمان شده و امکان دورکاری و همکاری مؤثرتر میان تیم‌ها را فراهم می‌کند، موضوعی که می‌تواند در نهایت به افزایش رضایت و ماندگاری کارکنان منجر شود.

علاوه بر این، امکان افزایش یا کاهش سریع ظرفیت پردازشی و همچنین دسترسی سریع به قابلیت‌های جدید، به سازمان کمک می‌کند تا فرصت‌های جدید بازار را سریع‌تر به دست آورد و در دوره‌های رکود یا کاهش تقاضا، هزینه و ظرفیت خود را متناسب با شرایط کاهش دهد.

 

فناوری ابری را می‌توان در قالب مدل‌های ابر عمومی، ابر خصوصی و ابر هیبریدی ارائه کرد.

ابر عمومی (Public Cloud)

در مدل ابر عمومی، ارائه‌دهنده خدمات ابری، ظرفیت پردازشی و نرم‌افزارهای موردنیاز را از طریق اینترنت در اختیار مشتریان قرار می‌دهد. زیرساخت پردازشی در مراکز داده ارائه‌دهنده قرار دارد و چندین مشتری به‌صورت اشتراکی از منابع زیرساختی آن استفاده می‌کنند.

به این معنا که ممکن است بارهای کاری (Workloads) چندین سازمان به‌صورت هم‌زمان روی یک زیرساخت یا سرور ابری اجرا شوند.

ارائه‌دهندگان ابر عمومی معمولاً خدمات خود را بر اساس مدل پرداخت به میزان Pay-as-you-go   و در سطوح مختلف ارائه می‌کنند و برای شاخص‌هایی مانند دسترس‌پذیری، عملکرد و سرعت، سطوح مشخصی از خدمت را تحت عنوان توافق‌نامه سطح خدمات  (SLA) تعریف می‌کنند.

در این مدل، سازمان از بسیاری از مسئولیت‌های مربوط به نگهداری زیرساخت، مانند به‌روزرسانی‌های امنیتی، Patch کردن سیستم‌ها و ارتقای سخت‌افزار و ...  رها می‌شود، زیرا این وظایف بر عهده ارائه‌دهنده خدمات ابری است.

در نتیجه، تیم فناوری اطلاعات می‌تواند منابع و زمان خود را به فعالیت‌های ارزش‌آفرین‌تر، مانند توسعه نرم‌افزارهای جدید و استفاده از قابلیت‌های پیشرفته‌ای همچون هوش مصنوعی و یادگیری ماشین اختصاص دهد.

 

ابر خصوصی (Private Cloud)

در مدل ابر خصوصی، یک سازمان از بخش اختصاصی منابع پردازشی ارائه‌دهنده خدمات ابری استفاده می‌کند.این منابع می‌توانند شامل سخت‌افزارهای اختصاصی مستقر در مرکز داده ارائه‌دهنده باشند یا حتی در مرکز داده خود سازمان مستقر شده و توسط ارائه‌دهنده خدمات ابری مدیریت شوند.

سازمان‌ها معمولاً زمانی به سراغ ابر خصوصی می‌روند که با داده‌های حساس، الزامات خاص عملکردی، نیاز به کنترل بیشتر بر داده‌ها یا سایر الزامات کسب‌وکاری و مقرراتی مواجه باشند که هزینه بالاتر این مدل را توجیه کند.

هزینه ابر خصوصی معمولاً از ابر عمومی بیشتر است، زیرا منابع به‌صورت اختصاصی در اختیار یک سازمان قرار می‌گیرند.البته بسته به ارائه‌دهنده ابر خصوصی، قابلیت‌هایی مانند انتقال‌پذیری داده‌ها، دسترسی به قابلیت‌های جدید و مقیاس‌پذیری ممکن است محدودتر باشد، بنابراین این عوامل باید هنگام انتخاب مدل ابر خصوصی مورد توجه قرار گیرند.

ابر هیبریدی (Hybrid Cloud)

ابر هیبریدی ترکیبی از منابع ابر عمومی و ابر خصوصی است و در برخی معماری‌ها، مرکز داده داخلی سازمان نیز بخشی از این ساختار خواهد بود.ابر هیبریدی را می‌توان به روش‌های مختلفی طراحی کرد تا با نیازهای خاص هر سازمان مطابقت داشته باشد. طراحی نهایی معمولاً بر اساس این موضوع تعیین می‌شود که کدام داده‌ها و بارهای کاری نیازمند کنترل و حفاظت بیشتر هستند و کدام دسته از داده‌ها می‌توانند روی منابع اشتراکی قرار گیرند.

برای مثال، یک سازمان می‌تواند عملیات داخلی و نسبتاً قابل پیش‌بینی خود، مانند امور مالی و زنجیره تأمین را روی ابر خصوصی اجرا کند و در مقابل، سامانه‌های وب و سرویس‌های مشتری‌محور را روی ابر عمومی قرار دهد تا بتوانند متناسب با تغییر تقاضا، به‌سرعت  Scale Up یا  Scale Down شوند.

مثال دیگر این است که سازمان، داده‌های غیرحساس و غیرمحرمانه را روی ابر عمومی و داده‌هایی مانند سوابق سلامت یا اطلاعات حساس مشتریان را که مشمول الزامات نظارتی سخت‌گیرانه‌تری هستند، روی ابر خصوصی نگهداری کند.

در معماری هیبریدی، ضروری است برای هر بخش، برنامه‌ای شفاف در خصوص عملکرد، امنیت و قابلیت‌های مورد انتظار وجود داشته باشد تا از دسترس‌پذیری بالا و عملکرد پایدار کل محیط اطمینان حاصل شود.

مدل‌های ارائه خدمات ابری

رایانش ابری شامل نرم‌افزار، سخت‌افزار و داده‌هایی است که از طریق اینترنت در دسترس سازمان قرار می‌گیرند و معمولاً بر اساس مدل اشتراکی یا پرداخت به میزان مصرف مورد استفاده قرار می‌گیرند.

سه مدل اصلی خدمات ابری عبارت‌اند از:

۱. زیرساخت به‌عنوان خدمت (IaaS)

IaaS شامل خدمات پایه‌ای موردنیاز یک مرکز داده، یعنی پردازش، ذخیره‌سازی و شبکه است که از طریق اینترنت در اختیار سازمان قرار می‌گیرد.مهاجرت به IaaS باعث می‌شود تیم فناوری اطلاعات دیگر مجبور نباشد تجهیزات فیزیکی مرکز داده را خریداری، راه‌اندازی و نگهداری کند و در عین حال بتواند ظرفیت زیرساخت را به‌سادگی افزایش یا کاهش دهد.

۲. پلتفرم به‌عنوان خدمت (PaaS)

PaaS محیط IaaS را با قابلیت‌های ابری موردنیاز برای توسعه و اجرای نرم‌افزار تکمیل می‌کند، از جمله پایگاه داده، سیستم‌عامل، سرویس‌های یکپارچه‌سازی و ابزارهای مدیریت و توسعه نرم‌افزار.در مدل PaaS، تیم‌های توسعه می‌توانند بدون درگیر شدن با پیچیدگی‌های زیرساخت زیربنایی، مستقیماً روی ساخت و توسعه اپلیکیشن‌ها تمرکز کنند.

IaaS و PaaS معمولاً بر مبنای مدل پرداخت به میزان مصرف ارائه می‌شوند.

۳. نرم‌افزار به‌عنوان خدمت (SaaS)

در مدل SaaS، نرم‌افزار به‌عنوان یک سرویس از طریق اینترنت در اختیار کاربران قرار می‌گیرد.نرم‌افزارهای SaaS توسط ارائه‌دهنده ابری اجرا، نگهداری، Patch و به‌روزرسانی می‌شوند.کاربران معمولاً از طریق مرورگر وب یا اپلیکیشن موبایل به این سرویس‌ها دسترسی دارند و سازمان نیز عمدتاً بر اساس مدل اشتراک (Subscription) هزینه پرداخت می‌کند.نمونه‌هایی از SaaS شامل نرم‌افزارهای سازمانی مانند ERP   و  CRM، سرویس‌های شبکه‌های اجتماعی و پخش آنلاین محتوا و همچنین سامانه‌های ویدئوکنفرانس هستند.

مدل‌های استقرار رایانش ابری

IaaS، PaaS و SaaS نوع خدماتی هستند که روی زیرساخت ابری ارائه می‌شوند، اما از نظر نحوه استقرار زیرساخت نیز مدل‌های مختلفی وجود دارد:

ü       Public Cloud  ابر اشتراکی که چندین مشتری از منابع سرورهای آن استفاده می‌کنند. این مدل رایج‌ترین نوع استقرار ابری محسوب می‌شود.

ü       Private Cloud  محیط ابری که منابع سرور به‌صورت اختصاصی در اختیار یک مشتری قرار دارد. این ابر می‌تواند در مرکز داده ارائه‌دهنده یا در برخی موارد در محل سازمان مشتری مستقر باشد و توسط ارائه‌دهنده مدیریت شود.

ü       Hybrid Cloud  ترکیبی از منابع ابر عمومی و خصوصی که ممکن است مرکز داده داخلی سازمان نیز در آن حضور داشته باشد. موفقیت این معماری نیازمند تفکیک شفاف بارهای کاری، طراحی مناسب شبکه و یکپارچه‌سازی امن میان محیط‌های مختلف است.

ü       Multicloud   معماری‌ای که در آن سازمان به‌صورت هم‌زمان از خدمات چند ارائه‌دهنده ابری استفاده می‌کند و برای هر بار کاری، مناسب‌ترین ابر را انتخاب می‌کند. برای مثال، یک اپلیکیشن و سرویس‌های تحلیل داده مرتبط با آن می‌توانند روی یک ابر و پایگاه داده آن روی ابر دیگری اجرا شوند. موفقیت معماری چندابری به ارتباطات شبکه‌ای قدرتمند و تبادل امن داده میان ابرها وابسته است.

جمع‌بندی و مهم‌ترین مزایا

ü       رایانش ابری می‌تواند هزینه مالکیت کل (TCO) زیرساخت فناوری اطلاعات را کاهش دهد و با خودکارسازی فعالیت‌های تکراری، نیروی انسانی را برای فعالیت‌های باارزش‌تر آزاد کند.

ü       فناوری ابری می‌تواند با بهره‌گیری از قابلیت‌های امنیتی پیشرفته و استانداردهای امنیتی، به ارتقای امنیت داده‌ها و کاهش ریسک‌های احتمالی کمک کند.

ü       محیط ابری می‌تواند قابلیت‌های بازیابی پس از بحران (Disaster Recovery) قدرتمندتری نسبت به بسیاری از مراکز داده داخلی فراهم کند و در عین حال هزینه پایین‌تری داشته باشد.

ü       رایانش ابری به سازمان‌های در حال رشد اجازه می‌دهد زیرساخت و قابلیت‌های جدید را متناسب با نیاز خود به‌سرعت اضافه کنند و در صورت کاهش رشد یا تقاضا، ظرفیت و هزینه‌ها را کاهش دهند.

ü       با استفاده از منابع ابری، کارکنان می‌توانند از هر نقطه جغرافیایی به نرم‌افزارها، پایگاه‌های داده و زیرساخت‌های سازمانی دسترسی داشته باشند. این انعطاف‌پذیری می‌تواند همکاری میان تیم‌ها را بهبود داده و امکان مدل‌های کاری منعطف‌تر را فراهم کند.

۱۱ مزیت مهاجرت به رایانش ابری

سرعت، کاهش هزینه و مقیاس‌پذیری تنها سه مورد از دلایلی هستند که سازمان‌ها و کسب‌وکارها را به سمت رایانش ابری سوق می‌دهند. در ادامه، ۱۱ مزیت اصلی مهاجرت به ابر تشریح شده است که مجموعه گسترده‌ای از دستاوردهای احتمالی این رویکرد را پوشش می‌دهد.

 

۱. کاهش هزینه‌ها

برای بسیاری از سازمان‌ها، مهم‌ترین دلیل استفاده از خدمات ابری بسیار ساده است: هزینه بهره‌برداری از ابر می‌تواند از راه‌اندازی و نگهداری یک مرکز داده داخلی کمتر باشد.

در مدل سنتی، سازمان باید هزینه‌های سنگینی را در ابتدای کار برای خرید سرور، تجهیزات ذخیره‌سازی، تجهیزات شبکه، تجهیزات امنیتی و سایر زیرساخت‌ها پرداخت کند. اما در مدل ابری، هزینه فناوری اطلاعات عمدتاً به‌صورت هزینه عملیاتی (OPEX) و بر اساس میزان مصرف پرداخت می‌شود.

ارائه‌دهندگان خدمات ابری به دلیل مقیاس بسیار بزرگ فعالیت خود، از صرفه‌جویی ناشی از مقیاس (Economies of Scale) برخوردارند و می‌توانند بخشی از این صرفه‌جویی را به مشتریان منتقل کنند.

از سوی دیگر، سازمان استفاده‌کننده از خدمات ابری به نیروی انسانی کمتری برای فعالیت‌های صرفاً نگهداری و عملیاتی نیاز دارد، زیرا دیگر مسئولیت راهبری فیزیکی مرکز داده، نگهداری سخت‌افزار و بسیاری از فعالیت‌های Patch و Upgrade بر عهده سازمان نخواهد بود.

در نتیجه، نیروهای فناوری اطلاعات می‌توانند زمان و توان خود را به جای فعالیت‌های نگهداری‌محور، صرف پروژه‌های راهبردی، توسعه محصولات و خدمات جدید و ایجاد ارزش کسب‌وکاری کنند.

۲. چابکی

زیرساخت و نرم‌افزارهای ابری به سازمان‌ها امکان می‌دهند با استفاده از فناوری‌های نوین، سریع‌تر به فرصت‌ها و چالش‌های جدید واکنش نشان دهند.

تیم‌های فناوری اطلاعات می‌توانند نرم‌افزارها و سرویس‌های جدید را بسیار سریع‌تر پیاده‌سازی کنند، زیرا دیگر نیازی به خرید و استقرار سخت‌افزار یا نصب و راه‌اندازی نرم‌افزار روی زیرساخت فیزیکی وجود ندارد.پس از راه‌اندازی سرویس‌های ابری نیز کاربران معمولاً می‌توانند بدون انجام فرآیندهای پیچیده نصب و ارتقا، به قابلیت‌های جدید دسترسی پیدا کنند.

از سوی دیگر، زمانی که تیم‌های توسعه دیگر درگیر خرید و تأمین سرور، پایگاه داده، کانتینر و سایر منابع زیرساختی نباشند، می‌توانند محیط‌های توسعه و آزمایش را در مدت بسیار کوتاه، حتی در چند دقیقه ایجاد کنند.

این موضوع زمان عرضه محصولات و خدمات جدید به بازار (Time to Market) را به شکل قابل توجهی کاهش می‌دهد.

 

۳. انعطاف‌پذیری و مقیاس‌پذیری

زیرساخت ابری به سازمان اجازه می‌دهد ظرفیت پردازشی خود را متناسب با تغییرات تقاضا افزایش یا کاهش دهد.

برای مثال، در ابتدای همه‌گیری COVID-19، افزایش ناگهانی استفاده از ویدئوکنفرانس موجب رشد شدید تقاضا برای ظرفیت پردازشی شد. ارائه‌دهندگانی مانند Zoom توانستند با استفاده از زیرساخت ابری، ظرفیت خود را برای پاسخگویی به این افزایش تقاضا به‌سرعت افزایش دهند.

به‌صورت کلی، سازمان‌ها می‌توانند در زمان افزایش فروش یا رشد ترافیک، منابع محاسباتی خود را افزایش دهند و در زمان کاهش تقاضا، ظرفیت را کاهش دهند.

در نتیجه، سازمان فقط برای منابعی که واقعاً نیاز دارد هزینه پرداخت می‌کند.دستیابی به چنین سرعتی در افزایش یا کاهش ظرفیت، با استفاده از یک مرکز داده اختصاصی و متعلق به سازمان، معمولاً بسیار دشوار و زمان‌بر است.

 

۴. امنیت

حتی اگر یک مرکز داده داخلی از تیم فناوری اطلاعات بسیار توانمند و گسترده‌ای برخوردار باشد، تأمین سطحی از منابع و تخصص امنیتی که یک ارائه‌دهنده بزرگ خدمات ابری می‌تواند اختصاص دهد، دشوار است.

ارائه‌دهندگان ابری به‌صورت مستمر تهدیدات امنیتی را پایش کرده و فرآیندهای Patch، به‌روزرسانی و ارتقای سیستم‌ها را اجرا می‌کنند و بخش قابل توجهی از این فرآیندها نیز می‌تواند به‌صورت خودکار انجام شود.

در مقابل، بسیاری از سازمان‌ها در به‌روز نگه داشتن سخت‌افزار و نرم‌افزارهای خود با چالش مواجه هستند که این موضوع می‌تواند موجب ایجاد آسیب‌پذیری و افزایش احتمال رخدادهای امنیتی شود.همچنین بسیاری از محیط‌های ابری، قابلیت‌های امنیتی را به‌صورت Built-in در اختیار سازمان قرار می‌دهند، از جمله:

ü       احراز هویت دومرحله‌ای (2FA)

ü       رمزنگاری داده‌ها

ü       کنترل دسترسی

ü       پایش امنیتی

ü       مدیریت هویت و دسترسی

در نتیجه، پیاده‌سازی و توسعه سازوکارهای امنیتی می‌تواند سریع‌تر و ساختاریافته‌تر انجام شود.

 

۵. پایداری و بهره‌وری انرژی

ارائه‌دهندگان خدمات ابری معمولاً سرورهای خود را با نرخ بهره‌برداری بسیار بالاتری نسبت به بسیاری از مراکز داده سنتی اجرا می‌کنند، یعنی بخش بیشتری از ظرفیت واقعی هر سرور مورد استفاده قرار می‌گیرد.در مراکز داده سنتی، ممکن است بخش قابل توجهی از ظرفیت سرورها بلااستفاده باقی بماند، زیرا سازمان باید برای دوره‌های اوج مصرف، ظرفیت رزرو داشته باشد یا به دلیل پیچیدگی توزیع بار کاری، بخشی از منابع بدون استفاده باقی بمانند.

در محیط ابری، نرخ بهره‌برداری بالاتر از منابع باعث استفاده بهینه‌تر از انرژی می‌شود.علاوه بر این، بسیاری از ارائه‌دهندگان بزرگ خدمات ابری برنامه‌هایی برای کاهش انتشار کربن و استفاده بیشتر از انرژی‌های تجدیدپذیر دارند.

 

۶. قابلیت اطمینان

افزایش ناگهانی تقاضا می‌تواند سیستم‌های فناوری اطلاعات را با افت شدید عملکرد مواجه کند و در نهایت، بهره‌وری کارکنان و فرآیندهای سازمان را تحت تأثیر قرار دهد.قطع کامل سرویس نیز می‌تواند پیامدهای بسیار جدی‌تری داشته باشد.

راهکارهای ابری با استفاده از مجموعه‌ای از سازوکارها مانند Failover،  افزونگی (Redundancy) و مدیریت خودکار منابع به حفظ پایداری سرویس‌ها کمک می‌کنند.

برای مثال، اگر تقاضا برای یک سرویس ابری به‌صورت ناگهانی افزایش یابد، زیرساخت می‌تواند به‌صورت خودکار منابع بیشتری را به آن سرویس اختصاص دهد و منابع سرویس‌هایی را که تقاضای کمتری دارند، کاهش دهد.این نوع مدیریت بلادرنگ منابع می‌تواند قابلیت اطمینان سیستم را افزایش داده و در عین حال فشار عملیاتی بر تیم فناوری اطلاعات سازمان را کاهش دهد.

 

۷. دسترسی‌پذیری

انتقال مرکز داده و نرم‌افزارهای سازمان به محیط ابری، امکان دسترسی از راه دور را تسهیل می‌کند.

کارکنان می‌توانند از طریق مرورگر یا سایر ابزارهای دسترسی، به سامانه‌های حیاتی سازمان مانند:

ü       سیستم‌های مالی

ü       زنجیره تأمین

ü       منابع انسانی

ü       سامانه‌های عملیاتی

دسترسی داشته باشند.

حتی بارهای کاری با نیاز پردازشی بالا، مانند مهندسی، یادگیری ماشین و شبیه‌سازی‌های دیجیتال نیز می‌توانند از طریق زیرساخت ابری در دسترس کاربران قرار گیرند.

 

۸. دسترس‌پذیری و تداوم کسب‌وکار

کیفیت یک مرکز داده تا حد زیادی به قابلیت‌های بازیابی پس از بحران (Disaster Recovery) و تداوم کسب‌وکار (Business Continuity) آن وابسته است.ارائه‌دهندگان ابری با استفاده از افزونگی بالا و توزیع منابع در Availability Zoneهای مختلف و حتی مراکز داده متعدد، سطح دسترس‌پذیری سرویس‌ها را افزایش می‌دهند.

در نتیجه، قابلیت‌های Disaster Recovery می‌توانند به‌عنوان بخشی از استراتژی رایانش ابری سازمان در نظر گرفته شوند و الزاماً نیازمند سرمایه‌گذاری سنگین و جداگانه برای ایجاد زیرساخت‌های مشابه در داخل سازمان نباشند.

 

۹. افزایش بهره‌وری

با مهاجرت به ابر، بسیاری از فعالیت‌های زمان‌بر مربوط به نگهداری و راهبری زیرساخت توسط ارائه‌دهنده خدمات ابری انجام می‌شود.از سوی دیگر، اتوماسیون یکی از مهم‌ترین عوامل افزایش بهره‌وری در سازمان است.

نرم‌افزارهای ابری می‌توانند بسیاری از فرآیندهای تکراری و روزمره را در حوزه‌هایی مانند:

ü       مالی

ü       منابع انسانی

ü       زنجیره تأمین

ü       بازاریابی

ü       فروش

ساده‌سازی و خودکار کنند.

در نتیجه، سازمان می‌تواند منابع انسانی خود را از فعالیت‌های تکراری به سمت فعالیت‌های تحلیلی، خلاقانه و ارزش‌آفرین هدایت کند.

۱۰. همکاری

فناوری ابری شیوه همکاری افراد و تیم‌ها را به شکل قابل توجهی تغییر داده است.همان‌طور که اشاره شد، دسترسی از راه دور یکی از مزایای مهم محیط‌های ابری است، اما مزیت مهم‌تر آن است که کارکنان سازمان می‌توانند از طریق یک نمونه مشترک از نرم‌افزار و داده‌های یکسان با یکدیگر همکاری کنند.در نتیجه، واحدهای مختلف سازمان به جای کار با نسخه‌های متعدد و پراکنده اطلاعات، با یک منبع مشترک و به‌روز از داده‌ها کار می‌کنند.

«این موضوع موجب می‌شود تصمیم‌گیری‌ها:

سریع‌تر، هماهنگ‌تر و مبتنی بر اطلاعات دقیق‌تر انجام شوند.»

 

۱۱. رشد و توسعه کسب‌وکار

سرعتی که سازمان می‌تواند با آن زیرساخت و نرم‌افزارهای ابری جدید را اضافه و به کار بگیرد، به آن کمک می‌کند فرصت‌های جدید کسب‌وکار را سریع‌تر شناسایی و عملیاتی کند.

همچنین با رشد سازمان و عبور از ظرفیت سیستم‌های قدیمی، مثلاً در حوزه‌های مالی، منابع انسانی یا خدمات مشتریان، می‌توان نرم‌افزارهای ابری جدید را سریع‌تر از راهکارهای سنتی On-Premises   پیاده‌سازی کرد.

از سوی دیگر، زیرساخت و پلتفرم‌های ابری این امکان را فراهم می‌کنند که هم‌زمان با اجرای برنامه‌های توسعه‌ای سازمان، ظرفیت زیرساخت نیز متناسب با افزایش تقاضا افزایش یابد.

بنابراین سیستم‌های مشتری‌محور و درآمدزا می‌توانند حتی در زمان رشد شدید تقاضا، پایداری و عملکرد مطلوب خود را حفظ کنند.

 

مهاجرت به ابر، از ارزیابی تا اجرا

اگر سازمان در حال بررسی مهاجرت به ابر است، نخست باید نیازهای مرکز داده خود را ارزیابی کند، از جمله:

1. میزان رشد مورد انتظار ظرفیت
2. برنامه تعویض و نوسازی سخت‌افزارها
3. قابلیت‌های فعلی Disaster Recovery
4. نیازهای Business Continuity
5. سرعت پاسخگویی سازمان به نیازهای جدید کسب‌وکار
6. ظرفیت پردازشی و ذخیره‌سازی موردنیاز
7. الزامات امنیتی و حاکمیتی

پس از این ارزیابی، باید مناسب‌ترین مدل سرویس ابری و مدل استقرار برای سازمان انتخاب و با وضعیت فعلی مقایسه شود.

چه سازمان مدل Public، Private یا Hybrid Cloud را انتخاب کند، مهاجرت به ابر می‌تواند مزایای قابل اندازه‌گیری در حوزه‌هایی مانند کاهش هزینه، کاهش زمان عرضه به بازار، افزایش عملکرد و ارتقای قابلیت اطمینان سیستم‌ها ایجاد کند.

 

 

https://www.oracle.com/africa/cloud/why-move-to-cloud/